Բառեր՝, որոնք այլևս ոչինչ չեն փոխի, խոսքեր՝, որ էլ ոչ մի սիրտ չեն ամոգի, անբիծ երազներ, որ էլ չե՛ն իրականանալու ու վերջապես՝ փշրված սիրտ, որ էլ չի ապրելու այնպես:

Այդ բառերը էլ չեն ասվելու, կամ, եթե նույնիսկ ասվեն, ապա չեն սիրվելու: Իսկ այդ երազների փշուր-փշուր եղած կտրտանքները քամին կտանի:  Ասում են ամենահարուստը քամին է՝ մենք նրան ենք տալիս մեր փոխերը, երազները ու հույսերը: Ճի՛շտ են ասում, ես նրան  հանձնեցի իմ վերջին հույսն ու առաջին երազաները, նրան հանձնեցի այն, ինչ ինձ համար մի աշխարհ էր, ուստի էլ չմնաց ոչինչ բացի  ոչ մի բան չփոխոխ, բայց անունով՝ <<հույս տվող >> ավելորդ բառերից: Ինձ պետք չե՛ն դրանք, քանզի կան հայացքներ՝  որոնցում կարելի է գտնել հազար բառ ու երջանկությունից բարձրանալ երկինք և հակառակը: Համենայնդեպս զուտ տառերի կապոցից դա լավ է : Կան նաև գրկախառնություններ որոնցում, կարող ես գտնել այնքան ջերմություն որքան չկա հազարավոր բառերում, ու կան  ընդամենը մարդիկ այնպիսի  էությամբ որոնց երբեք չեն հասնի այն բառերը: Նրանք չունեն ասելիք, այդ բառերը ձևականությունններ են, իբրև թե հույս, երազանք կամ էլ օգնության ցանկություն: Իրական արժեքները մարդկանց ու նրանց հոգու մեջ են:

Երբե՜ք անիմաստ մի՛ շպրտեք մարդկանց երեսին ավելորդ բառեր, նրանք դրանք կօգտագործեն Ձեր իսկ դեմ: